Eindelijk weer een bericht

Het heeft lang geduurd voor ik weer eens een bericht schrijf. Eerst bijna drie weken onderweg en onbereikbaar op de zuidpool. En daarna flink wat tijd nodig gehad om die fantastische ervaring te verenigen met mijn leven hier. Want een fantastische ervaring was het, op allerlei fronten! Eerst natuurlijk Antarctica zelf. Om het met eigen ogen te zien en te ervaren hoe afgelegen en verlaten dat werelddeel is, is waanzinnig. Hoe klein en nietig is de mens vergeleken bij de uitgestrektheid van de zee en de immens hoge ijsmassa's. Ik kon er geen genoeg van krijgen om daar naar te kijken. IJsschotsen in allerlei vormen en de meest mooie kleuren wit en blauw. Walvissen, voornamelijk Humpback whales, maar ook een Minke whale gezien. Zeehonden, zoals de Fur seal, weddell seal en leopard seal. En pinguins natuurlijk, voornamelijk Adelie en Gentoo pinguins. Wat blijven dat toch rare, lachwekkende beesten. Je mag ze niet dichter benaderen dan 5 meter, maar als je stil staat, komen ze meestal naar jou toe en gaan je bekijken. Het mooiste om te zien vond ik stukken zee die bevroren waren. En als wij er dan met een zodiac doorheen voeren brak dat in allerlei kleine stukken uit elkaar. Het varen in een zodiac vond ik zowiezo het allerleukste. Spectaculair om te zien en ervaren en je kon zo heel dicht bij ijsschotsen, walvissen en zeehonden komen. Het lopen op Antarctica had ik me iets anders voorgesteld. Ik had gedacht dat je daar wel stukken kon lopen en zo ook het gevoel zou hebben om alleen op Antarctica te zijn. Maar dat was niet het geval. Je kan bijna nergens het land op aangezien er bijna overal een ijsmuur van tientallen meters hoog eindigt in de zee. Op slechts een paar plaatsen zijn een soort kiezelstrandjes, waar ook alle pinguins zijn. Je staat dan dus met 70 passagiers en 10 man begeleiding op zo'n strandje. Dan ben je weer aan de meeste kanten omringt door ijsmuren. De helling die je dan wel op kan lopen, is dan weer gevaarlijk ivm spleten. De gids zet een pad uit waar je dan kan lopen. Maar ja, daar loop je dan wel met z'n zeventigen achter elkaar. Maar ondanks het japanse toeristen groepsgevoel, was het toch een prachtige belevenis.