Vlag drager

Ik heb de (twijfelachtige) eer om de AkzoNobel vlag mee te nemen naar de zuidpool en daar foto's te nemen van ons team met de vlag. Ik heb nog aangegeven dat vrouwen zowiezo al meer bagage meenemen dan ze nodig hebben en kunnen dragen, maar de vlag schijnt heel licht te zijn.....
Vanwege vakantie een poosje geen bericht achtergelaten. De vakantie was wel goed ter voorbereiding. Ten eerste heb ik mijn schoenen ingelopen. Ik heb het niet aangedurfd om er mee in het water te gaan staan om te testen of ze echt helemaal waterproof zijn. Dat merk ik dan wel in Antarctica. Ten tweede was het ook een goede test voor mijn leiderschapskwaliteiten. Als leider dien je te stimuleren en te waarderen dat anderen beter zijn in bepaalde zaken dan jezelf. Maar bij het bemerken dat mijn zoon van zeven en mijn dochter van vijf sneller de berg afskiën dan ik, bekroop mij toch een lichtelijk gevoel van onbehagen. Het zegt natuurlijk ook meer over mij dan over hen.

Voorlichting op school

Een onderdeel van het gehele AkzoNobel programma is het communiceren over duurzaamheid en leiderschap. Vanmiddag heb ik daar mijn eerste officiele stap toegezet. Ik was te gast op basisschool Welgelegen in Warnsveld, bij groep 2/3 en groep 4. Daar zitten mijn eigen kinderen, Edward en Juliet, ook in. Voor een groep van ongeveer 40 tot 45 kinderen heb ik verteld over Antarctica. Waar ligt het, wat maakt het zo bijzonder (er woont niemand, het is het koudste/droogste/winderigste continent), welke dieren leven daar, welke kleding moet je aantrekken als je erheen gaat, etc. En ik heb geprobeerd iets mee te geven over duurzaamheid. bv geen afval op straat gooien, geen licht laten branden. En deze groep is ook de toekomst. Als in 2041 het verdrag over Antarctica afloopt en het niet meer beschermd is als natuurgebied, dan zijn deze kinderen eind 30 en kunnen ze er hopelijk voor zorgen dat er een nieuw verdrag getekend wordt. Ik vond het erg leuk om te doen, vooral alle vragen en opmerkingen waren verfrissend. Zo heb ik geleerd wat het verschil is tussen de Noord- en Zuidpool. Op de Noordpool woont de kerstman en op de Zuidpool niet. Dank jullie wel kinderen, en de juffen natuurlijk!

Nog 1 maand voor vertrek...

Woensdag 11 februari, het aftellen is begonnen. Nog precies 1 maand oftewel precies 4 weken voor ik op het vliegtuig stap naar Buenos Aires. Dan op 14 maart het vliegtuig naar Ushuaia, het zuidelijkste puntje van Argentinie. Daar worden onze spullen gecontroleerd en mogen/ moeten we een gletser op wandelen/ klimmen. En 16 maart vaart dan de boot weg richting Antarctica. Uiteindelijk zal ik 30 maart weer aankomen op Schiphol.
De afgelopen dagen besteed aan het controleren van mijn diverse verzekeringen. Is ergens Antarctica uitgesloten? Bagage, overlijdensrisico en ziektekosten is in orde. De enige vraag is nog wie de kosten van een eventuele evacuatie gaat betalen.
Met het bezoek van Willem Alexander en Maxima aan Antarctica is de media-aandacht de laatste weken voor Antarctica erg groot. Of valt het mij gewoon meer op omdat ik er steeds aan denk? Survivalprogramma's op Discovery Channel krijgen ook meer dan gewoonlijk aandacht van mij. Je weet tenslotte nooit... Zo heb ik al geleerd dat je eigen urine opvangen in een fles en onder je trui stoppen helpt om je warm te houden. Altijd handig dit soort tips.

Weblog

Tja, de opdracht van AkzoNobel is duidelijk. Het is geen vakantie dus er wordt (terecht) ook wel wat verwacht. Een van de zaken die we moeten doen, is het starten van een weblog. Nu was ik al wel begonnen met het opnemen van een video-logboek, maar ik ben er nog niet achter hoe ik dat gemakkelijk op internet publiceer. Een weblog is voor mij ook nieuwe terrein, tja waarschijnlijk toch al een generatieverschil....
Maar Googlen brengt me al snel op diverse websites en het starten van een blog is inderdaad zo gebeurd. Heerlijk ook dat ik met terugwerkende kracht berichtjes kan plaatsen. Nu de filmpjes nog.....

Gear

Na de teammeeting ging iedereen aan de slag met het kopen van alle spullen voor de expeditie. Dat viel nog niet mee. Een nieuwe wereld ging voor me open. Waterproof is iets anders dan waterresistant (je hebt dus waterproof nodig...), thermisch ondergoed van merino wol (niet alleen het best isolerend maar het schijnt ook niet te gaan stinken...), verkopers die niet helemaal begrijpen dat de Zuidpool iets anders is dan de Alpen, donsjassen zijn niet echt populair en begin februari al bijna helemaal niet meer te krijgen (in ieder geval niet in de goede maat), bergschoenen met Goretex schijnen echt waterdicht te zijn en je kan er zo de zee mee in stappen (ik ben benieuwd...), alle spullen zijn ontzettend duur (sorry Paul), en hoe meer laagjes hoe beter. Mijn overige teamleden vonden het ook lastig en emails werden ook veelvuldig heen en weer gestuurd. Ik heb zelfs een dag extra vrij moeten nemen om achter een donsjas aan te gaan. Maar, het is gelukt, ik heb nu vrijwel alles compleet op een paar kleinere dingen na.