Eindelijk weer een bericht

Het heeft lang geduurd voor ik weer eens een bericht schrijf. Eerst bijna drie weken onderweg en onbereikbaar op de zuidpool. En daarna flink wat tijd nodig gehad om die fantastische ervaring te verenigen met mijn leven hier. Want een fantastische ervaring was het, op allerlei fronten! Eerst natuurlijk Antarctica zelf. Om het met eigen ogen te zien en te ervaren hoe afgelegen en verlaten dat werelddeel is, is waanzinnig. Hoe klein en nietig is de mens vergeleken bij de uitgestrektheid van de zee en de immens hoge ijsmassa's. Ik kon er geen genoeg van krijgen om daar naar te kijken. IJsschotsen in allerlei vormen en de meest mooie kleuren wit en blauw. Walvissen, voornamelijk Humpback whales, maar ook een Minke whale gezien. Zeehonden, zoals de Fur seal, weddell seal en leopard seal. En pinguins natuurlijk, voornamelijk Adelie en Gentoo pinguins. Wat blijven dat toch rare, lachwekkende beesten. Je mag ze niet dichter benaderen dan 5 meter, maar als je stil staat, komen ze meestal naar jou toe en gaan je bekijken. Het mooiste om te zien vond ik stukken zee die bevroren waren. En als wij er dan met een zodiac doorheen voeren brak dat in allerlei kleine stukken uit elkaar. Het varen in een zodiac vond ik zowiezo het allerleukste. Spectaculair om te zien en ervaren en je kon zo heel dicht bij ijsschotsen, walvissen en zeehonden komen. Het lopen op Antarctica had ik me iets anders voorgesteld. Ik had gedacht dat je daar wel stukken kon lopen en zo ook het gevoel zou hebben om alleen op Antarctica te zijn. Maar dat was niet het geval. Je kan bijna nergens het land op aangezien er bijna overal een ijsmuur van tientallen meters hoog eindigt in de zee. Op slechts een paar plaatsen zijn een soort kiezelstrandjes, waar ook alle pinguins zijn. Je staat dan dus met 70 passagiers en 10 man begeleiding op zo'n strandje. Dan ben je weer aan de meeste kanten omringt door ijsmuren. De helling die je dan wel op kan lopen, is dan weer gevaarlijk ivm spleten. De gids zet een pad uit waar je dan kan lopen. Maar ja, daar loop je dan wel met z'n zeventigen achter elkaar. Maar ondanks het japanse toeristen groepsgevoel, was het toch een prachtige belevenis.

Klaar voor vertrek

Nog een paar uur en dan stap ik op het vliegtuig. Al met al zullen we lang onderweg zijn. Eerst via Parijs naar Buenos Aires. Vrijdag hebben we dan daar om elkaar als team te treffen en om om te schakelen van werk naar leiderschap en duurzaamheid. In Buenos Aires is het wel warm, boven de 25 graden geloof ik. Dan zaterdagmorgen heel vroeg het vliegtuig naar zuid Argentinie, Ushuaia. Daar een paar meetings, het beklimmen van een gletser en dan maandag op de boot naar Antarctica. Twee dagen en twee nachten op een boot, daar zie ik nog het meeste tegen op. Ik hoop dat de zeeziekte pleisters en pillen een beetje helpen. En dan zijn we er eindelijk....!!! De terugweg hetzelfde omgekeerd. Weer lang op de boot, vliegtuig terug naar Buenos Aires, daar weer twee dagen meetings en dan kom ik maandag 30 maart aan het eind van de dag weer in Nederland aan.

Ik zal proberen vanuit Argentinie nog iets op mijn blog te schrijven. In ieder geval gaat het vanaf de Zuidpool niet meer lukken. Ik heb daar geen connectie en kan dus ook reacties of emails, sms, telefoontjes van jullie niet ontvangen. Wel zullen we als team dagelijks een berichtje plaatsen op de website van AkzoNobel mission Antarctica: http://missionantarctica.akzonobel.com/. Ook kan je onze tocht volgen op de website van de organisatie 2041: http://expedition.2041.com/2009/.

Ik ben er klaar voor en heb er erg veel zin in! Tot over drie weken.

De laatste loodjes

Het vertrek nadert nu snel, woensdag vlieg ik al. Dit weekend bijna alles gepakt. Met veel moeite heb ik alles in 1 tas gekregen. Er kan nu letterlijk niets meer bij, dus maar hopen dat ik straks de vuile was net zo strak opgevouwen krijg... 

Mijn man heeft ook nog een spoedcursus gegeven "hoe gebruik ik de camera" en uitgelegd waar alle snoertjes voor dienen van de camera en de iPod. Alles zit bij elkaar in 1 zakje, dus ik ga er wel uitkomen. Verder heb ik heel lief een T-shirt gekregen met een foto van man en kinderen erop. Die gaat dus als pyama dienen.

Een raar idee. Normaal ben ik niet zo lang bezig een reis voor te bereiden. Maar ja, naar de Zuidpool ga ik niet elke dag. En het feit dat ik daar niet kan communiceren met thuis vind ik ook een onprettige gedachte. Niet even een telefoontje of een emailtje om te kijken hoe het gaat. We zijn daar echt afgesloten van de buitenwereld. Ook als er iets gebeurd met mijn man of kinderen kan ik niet eens naar huis. Ik zit vast op de boot en die gaat pas op de geplande datum weer terug naar Argentinie. Qua werk vind ik het echter wel een prettige gedachte. Geen CAO perikelen, geen reorganisaties of sociale plannen...

Duurzaamheid

Belangrijk onderdeel van het hele Leadership on the Edge programma en de expeditie naar Antarctica is duurzaamheid. Nu is vliegen naar zuid Argentinie niet zo goed voor het milieu. Dus de CO2 uitstoot van mijn vluchten heb ik gecompenseerd met een donatie aan het WereldNatuurFonds.

AkzoNobel benadrukt de duurzaamheid ook sterk en wel door ons twee projecten te laten uitvoeren. Ten eerste een individueel project binnen mijn eigen unit dat in het teken dient te staan van people, planet, profit. Ten tweede gaan we als team na Antarctica een project uitvoeren, waarbij het doel is de werknemers binnen AkzoNobel bewust te maken van de Total Footprint gedachte en deze te verminderen natuurlijk.

Ook tijdens onze trip op Antarctica zal duurzaamheid op diverse manieren aan bod komen. Ik ben zeer benieuwd en hoop geinspireerd terug te komen.

Vlag drager

Ik heb de (twijfelachtige) eer om de AkzoNobel vlag mee te nemen naar de zuidpool en daar foto's te nemen van ons team met de vlag. Ik heb nog aangegeven dat vrouwen zowiezo al meer bagage meenemen dan ze nodig hebben en kunnen dragen, maar de vlag schijnt heel licht te zijn.....
Vanwege vakantie een poosje geen bericht achtergelaten. De vakantie was wel goed ter voorbereiding. Ten eerste heb ik mijn schoenen ingelopen. Ik heb het niet aangedurfd om er mee in het water te gaan staan om te testen of ze echt helemaal waterproof zijn. Dat merk ik dan wel in Antarctica. Ten tweede was het ook een goede test voor mijn leiderschapskwaliteiten. Als leider dien je te stimuleren en te waarderen dat anderen beter zijn in bepaalde zaken dan jezelf. Maar bij het bemerken dat mijn zoon van zeven en mijn dochter van vijf sneller de berg afskiën dan ik, bekroop mij toch een lichtelijk gevoel van onbehagen. Het zegt natuurlijk ook meer over mij dan over hen.

Voorlichting op school

Een onderdeel van het gehele AkzoNobel programma is het communiceren over duurzaamheid en leiderschap. Vanmiddag heb ik daar mijn eerste officiele stap toegezet. Ik was te gast op basisschool Welgelegen in Warnsveld, bij groep 2/3 en groep 4. Daar zitten mijn eigen kinderen, Edward en Juliet, ook in. Voor een groep van ongeveer 40 tot 45 kinderen heb ik verteld over Antarctica. Waar ligt het, wat maakt het zo bijzonder (er woont niemand, het is het koudste/droogste/winderigste continent), welke dieren leven daar, welke kleding moet je aantrekken als je erheen gaat, etc. En ik heb geprobeerd iets mee te geven over duurzaamheid. bv geen afval op straat gooien, geen licht laten branden. En deze groep is ook de toekomst. Als in 2041 het verdrag over Antarctica afloopt en het niet meer beschermd is als natuurgebied, dan zijn deze kinderen eind 30 en kunnen ze er hopelijk voor zorgen dat er een nieuw verdrag getekend wordt. Ik vond het erg leuk om te doen, vooral alle vragen en opmerkingen waren verfrissend. Zo heb ik geleerd wat het verschil is tussen de Noord- en Zuidpool. Op de Noordpool woont de kerstman en op de Zuidpool niet. Dank jullie wel kinderen, en de juffen natuurlijk!

Nog 1 maand voor vertrek...

Woensdag 11 februari, het aftellen is begonnen. Nog precies 1 maand oftewel precies 4 weken voor ik op het vliegtuig stap naar Buenos Aires. Dan op 14 maart het vliegtuig naar Ushuaia, het zuidelijkste puntje van Argentinie. Daar worden onze spullen gecontroleerd en mogen/ moeten we een gletser op wandelen/ klimmen. En 16 maart vaart dan de boot weg richting Antarctica. Uiteindelijk zal ik 30 maart weer aankomen op Schiphol.
De afgelopen dagen besteed aan het controleren van mijn diverse verzekeringen. Is ergens Antarctica uitgesloten? Bagage, overlijdensrisico en ziektekosten is in orde. De enige vraag is nog wie de kosten van een eventuele evacuatie gaat betalen.
Met het bezoek van Willem Alexander en Maxima aan Antarctica is de media-aandacht de laatste weken voor Antarctica erg groot. Of valt het mij gewoon meer op omdat ik er steeds aan denk? Survivalprogramma's op Discovery Channel krijgen ook meer dan gewoonlijk aandacht van mij. Je weet tenslotte nooit... Zo heb ik al geleerd dat je eigen urine opvangen in een fles en onder je trui stoppen helpt om je warm te houden. Altijd handig dit soort tips.